Ασφάλιση για Επιχειρήσεις &
Επαγγελματίες

Το ότι μια επιχείρηση διαθέτει ασφαλιστήριο δεν σημαίνει από μόνο του ότι είναι σωστά ασφαλισμένη. Χρειάζεται το συμβόλαιο να ανταποκρίνεται στην πραγματική δραστηριότητα, στα περιουσιακά στοιχεία, στις ευθύνες και στους κινδύνους της επιχείρησης. Ο Ν. 2496/1997 προβλέπει ότι ο λήπτης της ασφάλισης οφείλει να δηλώνει κάθε ουσιώδες στοιχείο που γνωρίζει και επηρεάζει την εκτίμηση του κινδύνου, ενώ το ισχύον πλαίσιο για τη διανομή ασφαλιστικών προϊόντων επιβάλλει στον ασφαλιστικό διαμεσολαβητή ουσιαστική προσυμβατική ενημέρωση και επαγγελματική συμπεριφορά. Στην πράξη, η εμπειρία και η μεθοδολογία του συμβούλου παίζουν σημαντικό ρόλο: η σωστή αποτύπωση της επιχείρησης, η διερεύνηση των πραγματικών αναγκών και ο έλεγχος των όρων και των ασφαλιστικών ποσών μπορούν να αποκαλύψουν κενά που δεν είναι εμφανή μόνο από την ύπαρξη ενός συμβολαίου. Για αυτό η σωστή ασφάλιση ξεκινά από την κατανόηση της επιχείρησης και όχι απλώς από την επιλογή ενός έτοιμου πακέτου.

Η μείωση ή η άρνηση καταβολής αποζημίωσης δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη κάθε φορά που υπάρχει κάποια παράβαση ή παράλειψη του ασφαλισμένου. Εξαρτάται από το είδος της παράβασης, τη βαρύτητά της, το αν υπήρχε αμέλεια ή δόλος, το αν το συγκεκριμένο περιστατικό επηρέασε την εκτίμηση ή την επέλευση του κινδύνου και, φυσικά, από τους όρους της ασφαλιστικής σύμβασης. Ο Ν. 2496/1997 προβλέπει διαφορετικές συνέπειες ανάλογα με την περίπτωση: για παράδειγμα, ανακριβής ή ελλιπής δήλωση ουσιωδών στοιχείων μπορεί να οδηγήσει σε μείωση του ασφαλίσματος ή, σε περίπτωση δόλου, ακόμη και σε απαλλαγή του ασφαλιστή. Επίσης, ο ασφαλισμένος οφείλει να ενημερώνει για σημαντική επίταση του κινδύνου, να δηλώνει έγκαιρα την επέλευση της ζημιάς και να λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα για τον περιορισμό της. Στις επαγγελματικές ασφαλίσεις μπορεί επίσης να έχουν συμφωνηθεί ειδικοί όροι και πρόσθετες περιπτώσεις απαλλαγής, γι’ αυτό είναι κρίσιμο να γνωρίζουμε όχι μόνο τι καλύπτει το συμβόλαιο αλλά και υπό ποιες προϋποθέσεις λειτουργεί η κάλυψη.

Για αυτό, πριν από τη σύναψη αλλά και σε κάθε ανανέωση, ελέγχουμε όχι μόνο τις καλύψεις αλλά και τους όρους, τις εξαιρέσεις και τις υποχρεώσεις που μπορεί να επηρεάσουν μια μελλοντική αποζημίωση.

Υποασφάλιση υπάρχει όταν η ασφαλιστική αξία που έχει δηλωθεί για ένα περιουσιακό στοιχείο είναι χαμηλότερη από την πραγματική του αξία κατά τον χρόνο της ζημιάς. Στην ασφάλιση πραγμάτων, ο Ν. 2496/1997 προβλέπει ότι, αν η δηλωμένη ασφαλιστική αξία υπολείπεται της τρέχουσας ή της συνήθους αξίας του πράγματος, η ευθύνη του ασφαλιστή περιορίζεται στην αποκατάσταση αντίστοιχου μέρους της ζημιάς. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και σε μερική ζημιά, η αποζημίωση μπορεί να είναι μικρότερη από όσο αναμένει ο ασφαλισμένος.

Για αυτό ο σωστός προσδιορισμός των ασφαλιστικών ποσών και ο τακτικός επανέλεγχός τους είναι κρίσιμος, ιδιαίτερα όταν αλλάζουν οι τιμές εξοπλισμού, εμπορευμάτων, εγκαταστάσεων ή άλλων περιουσιακών στοιχείων. Η δουλειά του ασφαλιστικού συμβούλου είναι να βοηθά ώστε τα ποσά που δηλώνονται να ανταποκρίνονται όσο γίνεται στην πραγματική έκθεση της επιχείρησης και να επανεξετάζονται όταν αυτή αλλάζει.

Ναι, όταν η αλλαγή είναι ουσιώδης και μπορεί να επηρεάσει τον ασφαλισμένο κίνδυνο ή τα στοιχεία πάνω στα οποία βασίστηκε η ασφαλιστική σύμβαση. Ο Ν. 2496/1997 προβλέπει υποχρέωση γνωστοποίησης σε περίπτωση επίτασης του κινδύνου, δηλαδή όταν κατά τη διάρκεια της ασφάλισης προκύπτουν περιστάσεις που, αν ήταν γνωστές από την αρχή, θα μπορούσαν να επηρεάσουν την απόφαση ή τους όρους με τους οποίους ο ασφαλιστής θα αναλάμβανε τον κίνδυνο.

Στην πράξη, αλλαγές όπως νέα δραστηριότητα, μεταφορά ή επέκταση εγκαταστάσεων, σημαντική αύξηση αποθέματος ή εξοπλισμού, αλλαγή στον τρόπο χρήσης του χώρου ή άλλες μεταβολές που επηρεάζουν τον κίνδυνο πρέπει να αξιολογούνται εγκαίρως. Δεν σημαίνει ότι κάθε μικρή μεταβολή απαιτεί τροποποίηση του συμβολαίου, αλλά είναι σημαντικό να ενημερώνεται ο ασφαλιστικός σύμβουλος ώστε να κρίνεται αν χρειάζεται προσαρμογή της κάλυψης, των ασφαλιστικών ποσών ή των όρων.

Δεν αρκεί να γνωρίζουμε μόνο ποιους κινδύνους αναφέρει το ασφαλιστήριο ως καλυπτόμενους. Εξίσου σημαντικό είναι να γνωρίζουμε τις εξαιρέσεις, τις απαλλαγές, τα ανώτατα όρια αποζημίωσης, τις ειδικές προϋποθέσεις κάλυψης και τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει ο ασφαλισμένος πριν και μετά από μια ζημιά. Το ισχύον πλαίσιο για τη διανομή ασφαλιστικών προϊόντων δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην επαρκή και ουσιαστική προσυμβατική ενημέρωση του πελάτη, ώστε να μπορεί να κατανοήσει το προϊόν που επιλέγει. Η Τράπεζα της Ελλάδος επισημαίνει ρητά ότι ο πελάτης πρέπει να λαμβάνει τις πληροφορίες που χρειάζεται για να αποφασίσει σωστά πριν από τη σύναψη της σύμβασης.

Ο ασφαλιστικός σύμβουλος πρέπει να ξεχωρίζει τους όρους που έχουν πραγματική σημασία για τη συγκεκριμένη επιχείρηση και να τους εξηγεί με πρακτικό τρόπο: τι πρέπει να τηρείται, ποια μέτρα προστασίας απαιτούνται, πότε υπάρχει απαλλαγή ή περιορισμός κάλυψης και ποιες αλλαγές στην επιχείρηση μπορεί να επηρεάσουν το συμβόλαιο. Ο στόχος δεν είναι ο πελάτης να διαβάσει απλώς πολλούς όρους, αλλά να γνωρίζει ποιοι από αυτούς μπορούν πράγματι να επηρεάσουν μια μελλοντική αποζημίωση.

Όταν συμβεί ζημιά, προτεραιότητα είναι να προστατευθούν άνθρωποι και περιουσία και, όπου είναι δυνατό, να περιοριστεί η έκταση της ζημιάς. Ο Ν. 2496/1997 προβλέπει ότι ο λήπτης της ασφάλισης πρέπει να ειδοποιήσει τον ασφαλιστή μέσα σε οκτώ ημέρες από τότε που έλαβε γνώση της ασφαλιστικής περίπτωσης και να δώσει τις αναγκαίες πληροφορίες, στοιχεία και έγγραφα που σχετίζονται με το περιστατικό. Παράλληλα, οφείλει να λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα για την αποφυγή ή τη μείωση της ζημιάς και να ακολουθεί τις οδηγίες του ασφαλιστή.

Στην πράξη, είναι σημαντικό να μην γίνονται βιαστικές ενέργειες που μπορεί να δυσκολέψουν την τεκμηρίωση της ζημιάς. Χρειάζονται φωτογραφίες, καταγραφή του περιστατικού, διατήρηση αποδεικτικών στοιχείων και, ανάλογα με την περίπτωση, επικοινωνία με τις αρμόδιες αρχές ή πραγματογνώμονα. Ο ασφαλιστικός σύμβουλος μπορεί να έχει ουσιαστικό ρόλο στον συντονισμό της αναγγελίας, στη συγκέντρωση των απαραίτητων δικαιολογητικών και στην παρακολούθηση της υπόθεσης μέχρι την ολοκλήρωσή της.

Όχι. Οι ασφαλιστικές ανάγκες μιας επιχείρησης εξαρτώνται από τη δραστηριότητά της, το μέγεθός της, τον χώρο και τον εξοπλισμό που χρησιμοποιεί, τα αποθέματα που διατηρεί, τον αριθμό και το είδος των εργαζομένων της, τις συμβατικές της υποχρεώσεις και τις ευθύνες που μπορεί να προκύψουν απέναντι σε πελάτες, συνεργάτες ή τρίτους. Για αυτό δύο επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται ακόμη και στον ίδιο κλάδο μπορεί να χρειάζονται διαφορετικές καλύψεις, διαφορετικά ασφαλιστικά ποσά ή διαφορετικούς ειδικούς όρους.

Το ισχύον πλαίσιο διανομής ασφαλιστικών προϊόντων προβλέπει ότι πριν από την πρόταση ασφαλιστικού προϊόντος πρέπει να προσδιορίζονται οι απαιτήσεις και οι ανάγκες του πελάτη. Η Τράπεζα της Ελλάδος επισημαίνει επίσης ότι ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής οφείλει να παρέχει κατάλληλη προσυμβατική ενημέρωση και να ενεργεί με γνώμονα την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση των συμφερόντων του πελάτη.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η σωστή ασφάλιση πρέπει να σχεδιάζεται πάνω στην πραγματική λειτουργία και στους πραγματικούς κινδύνους της συγκεκριμένης επιχείρησης και όχι με βάση ένα τυποποιημένο “πακέτο”. Για αυτό προηγείται η διερεύνηση των αναγκών και των κινδύνων και στη συνέχεια επιλέγονται οι καλύψεις που έχουν πραγματική αξία για τον συγκεκριμένο πελάτη.

Όχι. Η τιμή είναι σημαντικό στοιχείο, αλλά δεν αρκεί από μόνη της για να κριθεί αν μια ασφαλιστική πρόταση είναι πραγματικά κατάλληλη. Δύο προτάσεις με διαφορετικό ασφάλιστρο μπορεί να διαφέρουν ουσιαστικά ως προς τις καλύψεις, τα ασφαλιστικά ποσά, τις απαλλαγές, τις εξαιρέσεις, τους ειδικούς όρους, τις προϋποθέσεις ενεργοποίησης της κάλυψης και τα ανώτατα όρια αποζημίωσης. Για αυτό η σύγκριση πρέπει να γίνεται πάνω στις πραγματικές ανάγκες και τους κινδύνους της επιχείρησης και όχι μόνο στο τελικό κόστος.

Το ισχύον πλαίσιο για τη διανομή ασφαλιστικών προϊόντων απαιτεί η πρόταση προς τον πελάτη να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις ανάγκες του, ενώ ο ν. 4583/2018 προβλέπει ειδικά για τον μεσίτη την ανάλυση επαρκούς αριθμού ασφαλιστικών συμβάσεων, ώστε να μπορεί να προτείνει με εξατομικευμένα και επαγγελματικά κριτήρια τη λύση που ανταποκρίνεται καλύτερα στον πελάτη. Η Τράπεζα της Ελλάδος αποτυπώνει ρητά αυτή την υποχρέωση στην καθοδήγησή της για τη διανομή ασφαλιστικών προϊόντων.

Στην πράξη, ο ρόλος του ασφαλιστικού συμβούλου είναι να συγκρίνει όχι μόνο “πόσο κοστίζει”, αλλά “τι ακριβώς αγοράζει ο πελάτης με αυτό το κόστος”. Μια φθηνότερη πρόταση μπορεί να είναι καταλληλότερη, αλλά μπορεί και να έχει ουσιώδεις περιορισμούς. Η σωστή επιλογή προκύπτει από τη συνολική αξιολόγηση της κάλυψης και όχι από την τιμή απομονωμένα.